Tuesday blues..

Ik ben op dit moment op stage en het enige waaraan ik kan denken is: “HOE lukt het iedereen om af te studeren? ”. Ik word namelijk er nu al compleet gek van.Ik was precies drie weken geleden begonnen bij mijn stageplek. In die drie weken heb ik al twee verschillende afstudeerbegeleiders toegewezen gekregen, drie keer mijn hoofdvraag veranderd, vier keer een gesprek met mijn afstudeerbegeleider(s) gehad, twee keer een gesprek gehad met mijn bedrijfsbegeleiders en zelfs  een gesprek gehad met mijn (nieuwe) afstudeerbegeleider en bedrijfsbegeleider tegelijkertijd. Ik ben er helemaal klaar mee.

In de eerste week had ik er echt zin in en had ik enorm veel tijd en moeite gestoken in mijn onderzoeksplan. Ik vond hem echt prachtig geworden, dus ik liet het met volle trots aan mijn afstudeerbegeleider zien. En hij zei dat mijn onderwerp veels te groot was. Oké dat had ik verwacht, dus ik paste mijn onderzoeksplan aan en ik had echt het gevoel van hey nu moet het goed zijn! Ik stuur het op en ik krijg opeens een belletje van een ander afstudeerbegeleider, waar ik nog nooit eerder over had gehoord, dat hij graag met mijn bedrijfsbegeleider en ik een gesprek wilde aangaan, omdat mijn plan wederom te groot was.

Dus ik dacht echt wauw ik ben gewoon te dom? Ik heb niet genoeg kennis? Wat doe ik telkens verkeerd? Waarom moet een random afstudeerbegeleider helemaal naar Amsterdam gaan rijden om mijn plan te verbeteren? Helaas kan ik niet helemaal uitleggen waarom het voor mij zo moeilijk was om het plan zo klein mogelijk te maken, omdat er een geheimhouding op zit. Het enige wat ik kan zeggen is, dat een gigantisch project is. Tijdens het gesprek, kreeg ik te horen dat dit, zojuist besproken random afstudeerbegeleider, mijn nieuwe afstudeerbegeleider is geworden. Ik vond dit zo vreemd en vervelend, omdat ik nu opeens compleet opnieuw moet gaan beginnen bij iemand anders.

Het gesprek verliep verder prima en ik weet nu een stuk concreter wat ik wil gaan onderzoeken. Ik heb alleen een probleempje…ik heb gewoon nu al geen zin meer om mijn hele onderzoeksplan voor de derde keer compleet opnieuw te maken. Hoe fijn ik het ook vind, dat ik zo goed word geholpen door iedereen, vind ik het alsnog super vervelend om al vier weken lang bezig te zijn met het vormen van een plan. Duurt dit bij iedereen zo lang? Loop ik nu al dus achter? Laat ik nu een slecht indruk achter bij mijn stagebedrijf, omdat ik nog steeds aan het zweven ben over een onderwerp?

Ik ben ook zo gefrustreerd met mezelf, omdat ik me niet zo moet aanstellen en gewoon door moet gaan. Het lijkt alsof ik voor mezelf maar constant een reden probeer te zoeken waarom ik niet mijn onderzoeksplan ff wil aanpassen. Waarom doe je het niet gewoon? Je weet je onderwerp, dus doe het gewoon! Ik blijf maar op Google een beetje rondneuzen en vragen te googelen zoals: Hoe blijf je gemotiveerd? Hoezo raak je gedemotiveerd? Hoe is het om af te studeren? Maar ik kom niet vaak artikels tegen waarin mensen hun frustraties uiten over het afstuderen. Het voelt alsof dit het lastigste proces is van het afstuderen: een concreet plan vormen, want daarna moet je het toch gewoon uitvoeren? Daarna is het toch gewoon onderzoek doen etc? Of wordt het erger?

Ik blijf het ook gewoon eng vinden. Weet ik wel genoeg om af te studeren? Ik voel me namelijk niet slimmer dan 3,5 jaar geleden. Ben ik er wel klaar voor om hierna te gaan werken? Dit zijn allemaal vragen die constant in hoofd zitten te spoken.

Misschien vol ik me zo, omdat het dinsdaf is. Misschien voel ik me zo, omdat ik gister 12,5 uur heb gewerkt en nu helemaal uitgeput ben. Maar 1 ding is zeker: ik heb de Tuesday Blues.

cropped-header21.jpg

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge